ranberzul

wordless entry

Wed, 18 Feb 2009 01:41:53 GMT

sabi mo...

Fri, 06 Feb 2009 12:39:37 GMT

mga salita na madalang , bihira o hindi ko na naririnig sa mga taong dating nakapaligid sa akin ngunit tumatak na sa aking alaala

lekat
san ka?
kampai!
timog
bt
etep

kape kape kape
san ang aftermath
melights
san melights
para kay juana, turing, trining, poring...
ano meron?
tuloy ba?
eb na!
dy?
papa rands
may pera ka?
libre mo?
treat mo?
brader san tayo?
bahala na si batman
may gf / asawa ka na?
nuni-nuni-nu
sipol
confe
online?
invi?
bust!
sir rands, pautang naman
ninong!
ampupu
ampotah
2 bottles!
nguso mo
jf
janitor fish
group hug
ano na?

ocho pesos

Wed, 28 Jan 2009 16:01:02 GMT

usad pagong ang jeep na nasakyan ko, ang magkabilaan ng kalsada ay puno ng sasakyan. kanya kanyang busina at nag sisingitan. unahan sa pag usad at ayaw mag bigayan ang mga drayber. naiinip na ako. tagaktak na ang pawis na lumalabas sa aking balat. pati ang likuran ng damit ko ay nagmamarka na rin sa sandalan ng jeep kapag ako ay napapadikit rito.

kinapa ko ang bulsa ko para ma-check ang cellphone ko. akala ko kasi ay may nagtext dahil parang may nag vibrate. wala naman pala marahil lang siguro sa makina ng sasakyan. may nakapa rin akong barya. nakapagbayad na ako sa jeep pero napaisip ako kung bakit may bariya pa sa bulsa ko.

naalala ko nga pala kagabi, habang pauwi ako lulan ng jeep. bumaba yung kasakay ko, isang babae na nasa kalagitnaan siguro ng edad quarenta at isang bata na mga diez a�os ang gulang. papagpagin ko sana yung upuan na pinang galingan nila para doon ako pumuwesto nang may nakita akong barya. isang limang pisong buo at tatlong mamiso. kinuha ko at tinawag ang mag ina para ibigay ang naiwang pera pero hindi na nila narinig dahil agad silang nakababa at mabilis na humarurot papalayo ang jeep. naiwan sa kamay ko ang barya. hindi naman napansin ng mga kasakay ko sa jeep ang hawak kong barya pero napaisip ako kung ibibigay ko ba sa drayber o aangkinin ko na lang ang naiwang pera. dahil nakapwesto na ako sa inupuuan nung mag ina kakina at malayo na ako sa drayber ay napagpasyahan ko na lang ilagay sa aking bulsa.

mabagal pa rin ang takbo ng mga sasakyan dahil rush hour na. hindi naman ako pwedeng bumaba dahil mlayo pa at mapapahaba ang lalakarin ko. may nakitang takatak ang drayber marahil sa sobrang inip kaya bumili ng sigarilyo at kendi. tinawag ko rin ang tindero at bumili ng diaryo. ocho pesos daw, sakto ang baryang nakuha ko kagabi kaya ito na ang aking ibinayad.

pagkabasa ko pa lang sa headline ay di na maganda ang bumungad na balita. BABAE INARARO NG BUS. masyadong brutal naman ang headline ng tabloid para sa umaga. pampalipas oras para hindi mainip ay binuklat ko ang loob, para makita ang karugtong ng balita.

para akong pinaghinaan sa nakita ko. may litratong nakalagay sa diaryo. pamilyar ang itsura ng bata. siya yung nakasakay ko kagabi sa jeep ngunit hindi nya kasama ang kanyang ina. ang tinutukoy na biktima sa dyaryo ay walang iba kundi ang nanay nya. duguan at wala ng buhay. halos wala ng pagkakakilanlan maliban na lang sa suot na gulagulanit na damit.

ayon sa salaysay ng bata sa pulis ay pauwi na sila ng bahay. tanging barya na lang ang pera nilang mag ina ngunit sa kasamaang palad ay nawala ito. naglakad na lang sila pauwi. masyadong masikip sa bangket dahil sa dami ng mga nagtitinda kaya naglakad sila sa labas ng bangketa tapos ay may biglang bus na sumulpot at nahagip ang kanyang ina at nakaladkad ito papalayo sa kanya.

butil butil na pawis ang lumabas sa akin, hindi ko na natapos basahin ang diaryo at nahulog ito sa aking kamay.

---------
ang inyong nabasa ay pawang kathang isip ko lamang ;D

the pink panther

Tue, 27 Jan 2009 16:10:44 GMT

dear lurker,

ikaw ha, nalimutan mo ata na maliit lang ang mundo. di sinasadya nalaman ko na updated ka pa rin pala sa buhay ko. di na nga ako nagpaparamdam sa text, sa ym at sa mga eb. di na rin ako naglalaan ng oras, umiiwas na nga ako pero ang mga detalye alam mo pa rin.

assuming lang... hmmm, siguro sa maigsing oras na inilalaan mo sa pagpunta sa aking kaharian mas lalo mo akong nakikilala kahit maliliit na bagay lang ang naisusulat. dahil dito, hindi mo ako maiwan o malimutan dahil may iniwan na akong marka sa iyo... yun nga lang huli na...

sayang mas malalim pa sana ang ating pinagsamahan o baka sa panahon na ito, mas yumabong pa.

ang minamanmanan,

randy
rands
randyblu
ranberzul
dy
sir rands

dahil kilala mo ako, meron ka pang isang tawag sa akin :D

di makatulog

Tue, 27 Jan 2009 15:29:37 GMT

tulog na (sugar free) - lss ako
pero hindi naman ako makatulog. buhay na buhay ang diwa.

tulog na mahal ko
hayaan na muna natin ang mundong ito
lika na, tulog na tayo.
tulog na mahal ko
wag kang lumuha, malambot ang iyong kama
saka na mamroblema

tulog na hayaan na muna natin sila
mamaya, hindi ka na nila kaya pang saktan
kung matulog, matulog ka na�

tulog na mahal ko
nandito lang akong bahala sa iyo
sige na, tulog na muna
tulog na mahal ko
at baka bukas ngingiti ka sa wakas
at sabay natin haharapin ang mundo

tulog na hayaan na muna natin sila
mamaya, hindi ka na nila kaya pang saktan
kung matulog, matulog ka na�

hanggang makatulog ka

imahe: kuha sa camera nokia n70. galing sa tambay sa timog, nagpaumaga sa loob ng gma 7

to romeo from juliet : QLY (part 2)

Mon, 26 Jan 2009 05:11:42 GMT

parang istorya sa x-files ang pag solve ko sa misteryo kung sino ang nagpadala sa nakuha kong loveletter nung february 14. talagang itinapat pa sa araw ng mga puso. di pa kasi nagpakilala, baka sakaling na i-date ko pa sya. kaya lang medyo mahirap, wala akong makuhang clue. kaya pinabayaan ko na lang muna. masyado nyang ginugulo ang isipan ko.

dapat mag-aral ng mabuti kasi nalalapit na ang finals. kailangang mataas ang makuhang grado sa general average bilang paghahanda sa papasukang unibersidad sa kolehiyo. delikado baka hindi umabot sa required grade.

karir kung karir sa pagrereview, nasagutan naman ang mga tanong sa exam.

physics- paborito kong subject. crush ko pa ang teacher kaya inspirado. "get one and pass" sabi ng guro. "ayusin nyo ang pag check, kada isang mali babawasan ko ang grade nyo" may halong pananakot pa. habang sinasabi isa-isa ang mga sagot, alam ko nang pasado ako at mataas ang makukuha. pagkatapos ay ibinalik na sa may ari ang papel. di nga ako nagkamali, pasado ang grade pero mas matataas pa dahil merong pang tatlong sagot na tama naman pero nilagyan nya ng ekis. kitang kita pa dahil kulay pula ang tinta. sayang ang grade dahil pinaghirapan at pinagpuyatan ko yon.

hinanap ko kung sino ang nag check pero ang nakalagy lang ay "corrected by: QLY" siya na naman! wala naman akong kamag aral na QLY ang initial ng pangalan. pinili pa nya talaga ang papel ko.

inapela ko sa guro. habang nakaupo sya sa harap ng lamesa sa harapan ng classroom ay nilapitan ko, "ma'am may correction po ako, mali po yung tatlo". tiningnan ng guro ang papel ko at hinanap kung sino ang nag check. sabi ko hindi ko kilala, QLY lang ang nakalagay. tumingin uli sa papel ko at ako naman ang tinanong nya. "Alam mo ba ang ibig sabihin ng QLY?" hindi ang isinagot ko. medyo napayuko ako dahil may sasabihin sya at mahina nyang ibinulong sa tenga ko "code yan sa radyo, ang ibig sabihin ay i love you". nagulat pa ako sa sinabi ni ma'am.

tinanong ng aking guro ang klase at kung sino ang nag check ng papel ko at nagtaas ng kamay ang kaklase ko na nakaupo sa bandang likuran ng upuan. salamat at nasagot ang misteryo.

closing remarks

Thu, 22 Jan 2009 17:18:45 GMT

masyado atang makabagbag damdamin ang mga nakaraang entry. sa mga nakabasa, salamat sa maikling oras na ginugol nyo. sa mga kaibigan kong gumastos pa ng load para sa text at tawag para tanungin kung ayos lang ako, salamat. sa mga nag pm sa yahoo messenger, wala talagang patawad. di pinalampas kahit naka invisible ako. sa mga na touch, pa cheese burger naman kayo.

ayos lang ako. hindi ko po istorya yang sinulat ko. kwento yan ni "pare", ginawa ko lang masalimuot para may mahabag. nilaro ko lang ang mga salitang ginamit para magmukha syang kaawa-awa.

sa mga naka-relate, marahil nagmahal ka rin kaya mo naintindihan ang sitwasyon.

kay "pare", sana makaramdam ka 'tol. wag kang manhid dahil kwento mo ito. bwahahaha (di nagpaalam)

halos araw-araw (pati na rin sa gabi) ay may nagyayaya sa akin uminom. ayan tuloy nakakuha ako ng teknik kung gusto ko makalibre ng beer. gawa lang ako ng ganitong tema ng entry.

salamat uli dahil pati ito ay binasa mo.

residue part 4

Thu, 22 Jan 2009 16:01:02 GMT

moving on

mahirap sariwain ang nakaraan lalo na't may iniwang pait. nagpapaalaala ng kalungkutan ng bakas ng kahapon. pero patuloy pa rin ang takbo ng buhay. hindi maaring igapos ang aking sarili sa isang sulok na nagmumukmok. sa mga pangyayari'y walang pinagsisihan. panahon lang ang nakatulong para sugat ay maghilom.

nasanay na akong mag-isa. natuto na akong mamuhay ng wala ka. ayos na ang takbo ng buhay kahit wala ng ngiting lumalabas sa aking bibig. nawala man ang ningning ng aking mga mata marahil ito ay inagos noong akoy huling lumuha.

kaya ko na.
kaya ko ng maglakad magisa ng walang kaakbay sa tabi ko...
papalayo.
kahit saan man patungo
kahit hindi alam ang direksyon.
muling nakakapaglakbay na hindi hinihila ng mga pangyayari kahapon.
isang hakbang
dalawang hakbang
matiwasay
walang agam-agam.

ngunit hindi ko batid na sa bawat hakbang ko pala ay muli akong inilalapit sa iyo. sadyang mapagbiro ang tadhana. isa ba muling pagsubok o ako'y kanyang muling nilalaro. sa di naasahang pangyayari, ang mga landas natin ay nagtagpo. katawan natin ay nagkabanggaan, mata natin ay nagkatinginan. wala man salitang lumabas, di man nakapag usap pero pareho tayong nagkagulatan. isang ngiti na lang ang nagpalitan at muling naghiwalay.

itinuloy ko ang paglakad
papalayo.
hindi nakapag pigil at lumingon sa pinagmulan ngunit di na kita muling natanaw

akala ko tapos na hindi pa pala. akala ko wala na, meron pa rin pala

residue part 3

Thu, 22 Jan 2009 03:29:39 GMT

akala ko tapos na hindi pa pala. akala ko wala na, meron pa rin pala.

bitterness

sino ba ang hindi umiyak sa pagmamahal? sa kasiyahan, may luha. sa kalungkutan may luha pa rin. batid natin na kapag nagmamahal, hindi lang puro kasiyahan, kaakibat nito na tayo ay masaktan. ito ang nagbibigay ng kulay at ito rin ang nagpapatibay ng samahan pero bakit hindi napaghahandaan?

maliit na nga ang aking kwarto, lalo pang pinaliit ng iyong alaala. inalis ko na nga ang mga larawan mo ngunit ito pa rin ay aking nakikita sa bawat sulok ng aking kinalalagyan. hirap dalawin ng antok. at kung sakaling makatulog ikaw pa rin ang nasa panaginip.

ang dating mga kaibigan na bihira ng makasama dahil parating nasa piling mo ay aking muling binalikan. marahil hindi sanay na makitang mag-isa kaya ikaw parati ang unang hinahanap. para wala ng mahabang usapan, inililigaw ko ang kwentuhan. subalit kahit na anong gawing paliguy-ligoy usapang puso pa rin ang kinahahantungan. sa una ay pinagtatakpan bawat pangyayaring naganap ngunit di pa rin maikubli dahil bakas sa mukha ang kalungkutan.

move on, yan ang madalas sabihin ngunit di madali ang gumalaw dahil para akong napilayan. bakit kahit sa maliliit na bagay ikaw ay naiuugnay. kung noon kahit walang ginagawa ay napapangiting mag-isa. ngayon kulang na lang sa bawat oras ay magmukmok.

di maiwasan tanungin ang sarili kung saan nga ba nagkamali. ako ba ay may pagkukulang o hindi na ba natin kayang magmahalin muli.

i'll let you go kung hindi ka na masaya, bakit ko pa ipagpipilitan ang sarili ko sa taong gusto na akong bitawan. aasa na lang sa panahon na darating din ang araw na magiging tayo pa ring dalawa.

hold on, ang pakikipagtalo ng isa kong isipan. dapat ipaglaban kung tunay ang pagmamahal.

residue part 2

Fri, 16 Jan 2009 19:57:23 GMT

Akala ko tapos na hindi pa pala. Akala ko wala na, meron pa rin pala.

Farewell

�Wala na tayo��
�tapos na� ayaw ko na.�

Katahimikan.
Nakakabingi

Ouch! ang sakit. Ego lang ba? Ayaw kong ipakitang nasaktan ako. Ayokong magpa apekto. Pinigilan kong pumatak ang luha ko. Hindi ngayon. Hindi sa harap mo ngunit tinalo ako ng damdamin kahit anong pagkukubli, garalgal na boses ang lumalabas sa aking bibig sinabayan ng luhang umaagos sa aking pisngi.

Hindi madaling magpaalam sa taong ayaw mong iwan pero paano nga ba ang magpaalam kung ang pagmamahalan ay iyo nang tinuldukan?